هوالحق

س)آیا یک جوان(پسر یا دختر) هیچ وقت نباید کسی را دوست داشته باشد؟آیا دوست داشتن حرام است؟

پ)باید خدا و رسول و اهل بیت(ع) را دوست داشته باشد

س)اگر انسان با دوست دختر خود به امام زاده برود،زیارت کند آیا زیارتش همانند دوست معمولی صحیح است؟

ج)رفتن به زیارت امام زادگان برای کسب ثواب است.اگر انسان در مسیرکسب ثواب گناهی مرتکب گرددپر واضح است به پاداش مذکور نخواهد رسیدوچه بسا موجب افزایش گناه نیز بشود(آیت الله بهجت ـره ـ)

......و چندین سوال مشابه

زمانی در کار با دانش آموزان با این چنین سوالات ودغدغه هایی روبرو شده ام و البته چندان  این روزهامسئله عجیبی نیست،متاسفانه البته
زمانی این مسئله محدود بود و متعلق به قشر خاص تری از بچه ها اما این روزها این مسئله چنان در حال فراگیر شدن است که در سوالات جوانان این دغدغه(ارتباط با جنس مخالف)و دغدغه دین داری تداخل پیدا می کند این قدر که آنهار ا به استفتا از مرجعی عالیقدر مانند ایت الله بهجت می کشاند.
شما می دانید که ماها برای هر سوال نامه و میل نمی نویسیم به دفتر مرجعمان و سوال بپرسیم بلکه این اتفاق در مورد موارد محدود تری که ذهنمان را جدی مشغول کند اتفاق می افتد و این سوالات در استفتائات آیت الله بهجت وجود دارند.
بسیار پیش آمده در اردو جنوب،اعتکاف،مشهد و خیلی جاهای دیگر  نوجوانان وجوانان  مذهبی را می بینم که با این مسئله به طور جدی درگیرند.این اسیب الزاما حتی به رابطه دوستی هم شاید منجر نشود ولی عدم مدیریت این هیجانات منجر به آسیب های جدی می شود که در آینده روانی و ازدواج آنان بعضا اثر می گذارد.
اگر شما مشاور باشید که دیگر کارتان در فضاهای جوان ونوجوانان عموما" همین است مسئله ها و مشکلاتی که حول این قضیه است تنها موضوعات جلسات مشاوره شما می شود و البته این مشکلات صرفا به موارد عدم تعادل روانی و حتی رابطه دوستی و تلفنی و ....محدود نمی شود.
متاسفانه با رشد افراد به جهت سنی این مسئله را به وضوح در خانواده های جوان می توان مشاهده کرد اتفاقی که کم کم باید در وضعیت بچه های این خانواده  ها هم دنبال کرد و این دور اشتباه دارد جلو می رود و فکر جدی ای به دلایل مختلف برای آن نمی شود.اصلا به شما حتی اجازه بحث در مورد این مسائل را نمی دهند و منطقه ممنوعه می باشد.
تا وقتی با این مسئله به طور جدی روبرو نشویم حتما حل آن نیز نا ممکن است.حتی این اتفاقات بطور مدون رصد هم نمی شود.
بگذارید بگویم که یکی از همکلاسی های ما موضوع پایان نامه ارشدش را "خیانت زنان به شوهرانشان"برداشته بود.موضوع عکس این یعنی خیانت مردان قبلا کار شده است و البته به ذهن قریب تر است.بعد از شش ماه دانشگاه این مطالعه کیفی را به دلیل سیاه نمایی از وضعیت جامعه لغو کرد و از دانشجو خواست بعد از کار موضوع دیگری انتخاب نماید.در حالیکه دانشجو کیس ها ی متعددی برای بررسی داشت و برای مشاوران این امر چندان غریب نیست و کاملا با آن برخورد دارند.واقعا من نمی دانم چرا نباید در دانشکده روان شناسی در مورد این موضوعات وحل شان صحبت بشود فقط همین تا شاید در آینده ای نزدیک ،به جواب در خوری برسیم.
یاحق