با این اعتماد از دست رفته چه باید کرد؟ با این شور و شوق یخ زده، با آن عید و جشن ملی را به عزا تبدیل کردن ها (به طوری که بخشی از تلخترین خاطرات عمر انقلاب باشد)چه باید کرد؟
با آن آشوب ها و درگیری ها، با مردم در مقابل مردم قرار گرفتن ها، با مردم در مقابل نیروی انتظامی و بسیج قرار گرفتن ها، با آن خونهای ریخته شده ، با آن فرصت طلبی سلطنت طلب ها و لمپن ها و اراذل از فرصتی که برایشان به وجود آمده چه باید کرد؟
با دلسوزی اوباما برای دموکراسی در ایران، با اظهار نظر مرکل و دوستانش براون و سارکوزی در مورد توصیه به رعایت آزادی بیان و اندیشه و با آرزوی شیمون پرز برای سرنگونی هر چه زود تر رژیم چه باید کرد؟ با جشن و پایکوبی همه رسانه ها و کسانی که روز انتخابات بهت زده بودند که چه خاکی باید بر سرشان بریزند. نه می توانستند نادیده بگیرند این حضور پرشوق را و نه می دانستند که چگونه تحلیلش کنند. و حالا دست افشان و پایکوبان دارند بالا و پایین می پرند و هر روز سوژه های جدیدترشان را به رخ می کشند.
آقای موسوی! خودتان بودید. خودتان دیدید که سی سال عزیزترین جوانانمان از دست رفتند. این همه شهید، این همه جانباز، این همه مجاهده خالصانه، این همه تلاش... ذره ذره با خون دل خوردن و با خون ریختن بود که درخت تناور انقلاب بارور شد و بالنده شد و مایه دلگرمی دوستان و خشم دشمنان....
چطور انقدر راحت و عین آب خوردن همه اینها را نادیده گرفتید و همه اینها را به بازی گرفتید...به راستی که بزرگترین درد، جدایی دوستان و خیانت خویشان است...
حالا صد بار هم بیایید بگویید این عده از ما نیستند و ما از اظهار نظر غربی ها ناراحت هستیم و در بیانیه تان بگویید: مردم! بسیجی و نیروی نظامی برادر ماست و دشمن ما نیست و هزار جور حرف از این قبیل... آقای موسوی! گاهی عملی که ما انجام می دهیم تاثیراتی دارد که دیگر همه آنها در حیطه کنترل ما نیست. شما مسئولید آقای موسوی! در مقابل این همه ای که انقلاب به سختی به دست آورد و به راحتی از دست داد. از سر درد می گویم: شما مسئولید آقای موسوی!
