خوب یادم هست دبیرستانی که بودیم یک کارتی دستمان رسیده بود که اینورش عکس سیاه و سفید قشنگی از امام بود و آنورش ده توصیه اخلاقی از ایشان... ما هم که آن زمانها جوگیر این حرفها بودیم این را دستمان می گرفتیم و هر از گاهی مرورش می کردیم تا آویزه گوشمان شود و از یادمان نرود. یکی از آن توصیه ها این بود:" همیشه در مسائل معنوی خود را با بالاتر از خودتان مقایسه کنید و در مسائل مادی با پایین تر از خودتان." واقعا که جمله نابی است... باید با آب طلا نوشت و زد سردر صدا و سیما! راستی چرا صدا و سیما؟!
حالا من از شما می پرسم که به نظرتان ، عموما با توجه به این فرمایش رهبر انقلاب، در فیلم ها و سریالها چه نوع سبک های زندگی به مردم ارائه می شود تا به صورت دائمی خود را با آنها مقایسه کنند... زندگی ها و افرادی که از نظر معنویات... نمی گویم بی دین ولی اکثرا به یک دین حداقلی رضا می دهند و فوقش در طول سریال، ما دو بار اینها را سر سجاده ببینیم و می فهمیم که نمازی هم می خوانند... (البته سریالهای ماه رمضان و بعضی سریالهای خاص مثل شیخ بهایی از این فرایند جدا هستند و اغلب به نوعی دین و معنویات را به صورت کپسولی و جدا عرضه می کنند نه در نوع زندگی امروزی و اینجایی). در مسائل مادی هم که الی ماشاءالله... اکثر خانه ها دو طبقه. بزرگ. شمال تهران. چند دست مبلمان.... بُعد مادی که می گویم فقط منظورم پول و پله نیست البته... مثلا همین ظاهر وتیپ افراد! حقیقتا این که همیشه تلویزیون سعی کند بهترین تیپ های زن و مرد جامعه را به نمایش بگذارد چه آثار روانی بر مخاطبان دارد؟ اولا که زیبایی امری نسبی است یعنی یک نفر ممکن است از نظر یک فردی خیلی خوش تیپ باشد و از نظر دیگری خیر. مثل لیلی را در ادبیات قدیم داریم که خیلی ها به مجنون خرده می گرفتند که تو ابله چطور عاشق یک هم چین کسی شده ای؟ ... ولی امروزه رسانه ها (مثلا در حیطه کلان توسط سینمای هالیوود و ماهواره ها و حتی توسط رسانه کشور خودمان در سطحی البته نه تا آن حد مبتذل )چه اتفاقی می افتد. یک نوع تیپ و هیکل و چهره به عنوان شاخص زیبایی مطرح است و بقیه هم که ول معطلند... نتیجه اتخاذ یک چنین رویکردی به راستی چیست؟ آیا سطح زندگی مادی که در تلویزیون به صورت بیست وچهار ساعته عرضه میشود تا مردم همه شهرها و همه طبقات خود را با آن مقایسه کنند نمی گویم یک زندگی پایین دست ولی آیا حتی در سطح میانگین و متعارف جامعه هست؟ واقعا یک دلیل این فرهنگ فراگیر نارضایتی و غر زدن و طلبکاری که به صورت افراطی در میان مردم شاهدش هستیم ناشی از همین نوع بی توجهی ها نیست؟
